دیشب با رفقای دوران دانشجویی همسر گرام رفتیم رستورانکی تا نقطه ی شروعی باشه برای دیدارها و ملاقات های بعدی ..

پسرا خاطراتشونو ورق به ورق مرور می کردن و ما خانما هم گوش جان سپرده بودیم به خاطراتی که هیچ دخل و تصرفی توشون نداشتیم .. با قهقه های اونا لبخند می زدیم و با چشمک زدناشون و رمزی حرف زدناشون خودمون رو می زدیم به کوچه ی علی چپ ..

همون وقتی که صاحاب رستوران از چشم غره رفتنای زیادی نزدیک بود کاسه ی چشمش از حدقه قولوپی بیفته بیرون تصمیم گرفتیم راهی کافی شاپی بشیم که بتونیم این خاطره گویی ها رو تا اونجا که می تونیم ادامه بدیم ..

چونمو گذاشته بودم روی در بطری آب معدنی و چشم دوخته بودم به کلماتی که رد و بدل می شد و خنده هایی که پخش می شد در فضای اطرافم  

... که ناگهان کاشف به عمل اومد یکیشون خوره ی فیلم های هالیوودی و بالیوودی و ایرانی و امثالهم هست و خلاصه بحث کشیده شد به فیلم هایی که هر کسی دیده و تجزیه تحلیل و ارائه نظرات در مورد هر فیلم و خب از اونجایی که ما هم در دوره ای از عمر گرانبهامون فیلم هایی رو دیده بودیم کم نیاوردیم و وارد گود شدیم و نظرات سازندمونو نثارشون کردیم ...

و حالا دیگه اونایی که بیشتر متکلم وحده بودند خانم هایی بودند که هیچ خاطره ی مشترکی با هم نداشتند و اونهایی که حالا دستشون ستون سرشون بود زیر چونه هاشون رفقایی بودند که پر بودند از انبوه خاطرات مشترک ...