509 بازدید از این پروفایل

هیچوقت به وبلاگنویسی به عنوان یک عادت نگاه نگردم .. همیشه دوست دارم هروقت که حوصله داشتم بی پرده بنویسم.. دوست دارم خودم باشم.. اگه خودخواهم اگه بد اخلاقم اگه خندونم اگه رکم اگه گریونم اگه منتقدم .. اگه سیاسیم .. هر چی که هستم خودم باشم .. اما تازگیها نمیتونم بنویسم .. یعنی نمیتونم بی پرده بنویسم .. قبلاً خودم بودم و خودم .. هر چی مینوشتم به خودم برمیگشت .. نمیگم برام مهم نبود کی اینجا رو میخونه .. و چی فکر میکنه درباره من .. مهم این بود که هر چی دلم میخواست مینوشتم .. اما الان نمیتونم اینطور باشم.. تصمیم دارم اسبابکشی کنم برم یه جائی بنویسم که هیچکس من رو نشناسه .. یادمه قبلاً هم وقتی یه دوست و آشنائی وبلاگم رو پیدا میکیرد نمیتونستم تا مدتها درست حسابی بنویسم اما بعد از یه مدتی انگار یادم میرفت که فلانی هم وبلاگم رو میخونه !!! الان فرق میکنه .. یه حس دیگه ای دارم .. باید از اینجا برم .. با اینکه خیلی دوستش دارم .. با اینکه داره 4 ساله میشه .. با اینکه کلکسیونی از کارهای شاملوی عزیزم رو اینجا جمع کردم .. اما باید برم .. باید از گاهنامه دل بکنم و خداحافظی کنم .. هروقت به مهدی میگم میخوام توی گاهنامه ننویسم مخالفت میکنه و میگه حیفه همینجا بنویس .. اما واقعاً این حس درونی من نمیگذاره .. یک حس بازدارنده از نوشتن هر آنچه که دوست دارم بیان شود ... از دوستان عزیزم که سالهاست من رو همراهی میکنند خیلی ممنونم .. بدونید که همیشه وبلاگهاتون رو میخونم و به یادتون هستم ... دلنوشت: ما مي رويم ، و آيا در پي ما ، يادي از درها خواهد گذشت ؟ما مي گذريم ، و آيا غمي بر جاي ما ، در سايه ها خواهد نشست؟برويم از سايه ني ، شايدجايي ، ساقه آخرين ، گل برتر را در سبد ما افكند...