چند قدم آن طرف تر از کلبه مستراحی بود و درش بی تعارف بازمانده بود. داخل مستراح مثل صورت آدم بود و انگار داشت می گفت: " آن پیرکی که منو ساخته ۹۷۴۵ بار اینجا ریده و من نمی خوام کس دیگه ای دستش به من برسه. اون آدم خوبی بود. منو با عشق و علاقه ساخت. تنهام بذار. من حالا یادگار اون ماتحت نازنینی ام که کلکش کنده شده. هیچ راز و رمزی اینجا نیست. برای همینه که در بازه. اگه ریدنت گرفته، مثل گوزن ها برو لای بوته ها."

به مستراح گفتم: " گور بابات. چیزی که من می خوام همه اش یه ماشینه که ببردم پایین رود."

+ صید قزل آلا در آمریکا - لب سرخ - ریچارد براتیگان

پی نوشت: عکس از Henri Cartier-Bresson.